Własna studnia

Kiedy własna studnia?
Najczęściej własną studnię buduje się wtedy, gdy działka jest pozbawiona dostępu do sieci wodociągowej. Zdarza się też, że teren jest uzbrojony, ale w sieci jest zbyt mało wody i zakłady wodociągowe nie pozwalają używać jej do podlewania działki. Można wtedy wybudować studnię tylko do tego celu. Opłata za ścieki odprowadzane do kanalizacji naliczana jest według wskazań wodomierza, czyli zużycia wody z wodociągu. Jeśli używamy wodę z wodociągu do podlewania ogrodu, to - choć nie produkujemy wtedy ścieków - musimy za nie zapłacić. Wtedy własna studnia to oszczędność pieniędzy - zwłaszcza, gdy działka ma dużą powierzchnię.

Jaka studnia?
Wybór rodzaju studni zależy od głębokości zalegania wód gruntowych, ich wydajności i jakości (czyli przydatności wody do picia).

Najtańsza jest studnia kopana (z kręgów). Jest to tradycyjna, znana od lat studnia. Wielu z nas kojarzy ją z żurawiami lub kołowrotami studziennymi w wiejskim krajobrazie. Studnia kopana nie jest zbyt głęboka. Ze względu na technologię wykonania najczęściej sięga kilka metrów pod powierzchnię terenu i ujmuje wodę z pierwszego, najpłytszego poziomu wodonośnego. Zwykle występuje on bezpośrednio pod warstwą gleby i nie jest przykryty warstwami nieprzepuszczalnymi. Dlatego do wody mogą przenikać różne zanieczyszczenia, na przykład azotany - pochodzące ze stosowania w nadmiarze nawozów sztucznych. Woda zanieczyszczona nie nadaje się do picia, a jej uzdatnianie jest dość skomplikowane i dla pojedynczego domu nieopłacalne.
W ostatnich latach zaobserwowano w wielu regionach kraju (szczególnie w Wielkopolsce) coraz częstsze wysychanie studni, co świadczy o zanikaniu wód pierwszego poziomu.
Jeśli na terenie, gdzie zlokalizowana jest działka, występują podobne problemy lepiej - mimo stosunkowo niskich kosztów - nie budować studni kopanej.

Najprostsza w budowie jest studnia z filtrem wbijanym. Podobnie jak studnia kopana najczęściej ujmuje wodę z pierwszego, najpłytszego poziomu wodonośnego. Jej głębokość wynosi kilka metrów, co uwarunkowane jest technologią jej wykonania. Studnie takie wykonuje się wyłącznie w gruncie piaszczystym, ponieważ przebijanie się przez warstwę gliny wiąże się z ryzykiem uszkodzenia rury studziennej. Średnica studni wbijanej w praktyce nie przekracza 50 mm, zwykle jednak ma mniejszą wydajność niż studnia kopana. Można z powodzeniem korzystać z niej do podlewania ogródka. Do zaopatrzenia w wodę gospodarstwa domowego może jednak nie wystarczyć.
Studnie takie zazwyczaj wyposażone w charakterystyczną pompę ręczną, spotykane są często na ulicach miast czy cmentarzach. Tak wyposażona studnia nazywana jest abisynką. Inne studnie z filtrem wbijanym mogą być wyposażone w pompę elektryczną.

Najlepszym rozwiązaniem dla domów jednorodzinnych są studnie wiercone Zwane też rurową. Ujmuje wodę ze znacznie większych głębokości niż studnia kopana czy z filtrem wbijanym. Najczęściej są to poziomy wodonośne przykryte warstwami gruntu nieprzepuszczalnego. Zazwyczaj zasoby wody w tych warstwach są znaczne, nie ma więc problemu z wydajnością studni. Woda ze studni wierconych jest mniej niż w innych studniach narażona na zanieczyszczenia.

Zezwolenie na studnię
Studnie kopane i z filtrem wbijanym, ujmujące wodę z pierwszego poziomu wodonośnego, nie wymagają żadnych zezwoleń.
Wykonanie studni wierconej regulują przepisy dwóch ustaw: Prawa Wodnego oraz Prawa Górniczego i Geologicznego.

Lokalizacja studni

O lokalizacji studni decyduje obecność wody podziemnej i konieczność zachowania odległości gwarantujących ochronę studni przed zanieczyszczeniem.

Teks pochodzi ze strony :
http://muratordom.com.pl/6948_2293.htm
http://www.muratordom.pl/6760_2294.htm
http://muratordom.com.pl/6948_2311.htm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wrocław, marzec 2006